Zaaflar güzel eşlikçilerdir.

​

Bize antipatik bir yakında konforlu bir uzaktadırlar çünkü

yerini bilmek onları tanımaktan daha kolaydır.

Zaaflarımız, zaafa inat bir güç arzusuyla iki kutupta itişip durur.

Sanatçı ateşkesi, ürettiği eserin dilini ararken zaafını tanımaya başladıkça sağlar.

Bu tanışma, organik bir güç açığa çıkarır.

Üretmek sürekli olarak zaaflarını ona yüzeyden geri çarpıtır ve sanatçıyı yenmek ya da kaybetmek meselesinin anlamsızlığına ikna eder.

Edinilen deneyimle ve tanıdık bir zaafla artık aramak, tutunmak, eşelemek ve dibe dalmak en gerçek sanatsal tetikleyicilere dönüşür --

ve resim yaparız.